سیر فراز و نشیب پهپادهای آمریکا به روایت پایگاه تحلیلی آمریکایی

پایگاه تحلیلی «آنتی وار» در گزارشی به قلم «نیک تورس» و «تام انگلهارت» می‌نویسد: مقامات ارتش آمریکا زمانی که گفته شد هواپیمای فوق سری RQ-170 در تاریخ 4 دسامبر در حال جستجوی مکان‌های مشکوک سایت‌های هسته ای ایران به دست ایرانیان افتاده آنقدر شوکه شده بودند که اظهار کردند که این هواپیما در حال گشت زنی در مرزهای افغانستان مفقود شده است. سخنگوی کاخ سفید گفت: ارتش در این مورد اطلاعاتی ندارد و این مسئله در حوزه اختیارات «سیا» است.

*درخواست اوباما از ایران مبنی بر بازپس‌گیری پهپاد فوق سری

هر آنچه اتفاق افتاده باشد، این هواپیما عناوین اصلی خبری را به خود اختصاص داد. «دیک چنی» در برنامه زنده تلویزیونی اظهار داشت که «اوباما» باید نیروی هوایی آمریکا را به ایران می‌فرستاد تا این پهپاد را منهدم سازند. (برای هیچ کس اهمیتی ندارد که این اقدام آتش دشمنی میان این دو کشور را شعله‌ور تر کرده و یا بهای نفت را به حد فزاینده ای بالا ببرد). «اوباما» سابقا از ایران درخواست کرد که این هواپیما را به آمریکا بازگرداند، لیکن امیدی به پذیرش این درخواست از سوی ایران نیست. «لئون پانتا» وزیر دفاع آمریکا قسم خورد که هرگز پرواز هواپیمای اطلاعاتی خود را از پایگاه افغانستان بر فراز ایران متوقف نخواهد کرد. «حامد کرزای» رئیس جمهور افغانستان نیز خواستار آن شد که پای کشورش را در روابط متخاصمانه ایران و آمریکا باز نکنند. ایرانیان هنگامی که این هواپیما را در معرض نمایش قرار دادند با غرور تمام اظهار کردند که از طریق هک سیستم‌های کنترل این هواپیما آن را به زمین نشانده‌اند.

*حملات آمریکا به مرزهای قبایل نشین پاکستان

داستان نیمه پنهان هفته، ارتباطی با ایران و مرز آن با افغانستان نداشته و با خطوط مرزی افغانستان و پاکستان مرتبط است. در این خطوط مرزی که قبایل پاکستانی در آن اسکان دارند، سال‌هاست که «سیا» با هواپیماهای بدون سرنشین خود مشغول عملیات بر علیه نیروهای القاعده و شبه نظامیان طالبان است که گاهی تا چند بار در هفته نیز اقدام به بمباران این خطوط مرزی می‌نماید. در یکی از این عملیات‌ها که طی آن 24 نفر از نیروهای مرزبانی ارتش پاکستان کشته شدند، دولت پاکستان مرزهای خود با افغانستان را مسدود کرد و نیروهای آمریکایی را از پایگاه هوایی «شمسی» بیرون راند و آمریکا را تهدید کرد که هواپیماهای بدون سرنشینش را بر فراز پاکستان هدف قرار خواهد داد. در چنین جریاناتی به نظر می‌رسد که پاکستان دولت «اوباما» را مجبور کرده تا عملیات هوایی خود بر فراز پاکستان متوقف سازد. از آن تاریخ، تقریبا به مدت یک ماه هیچ حمله نظامی انجام نشده است.
هنگامی که «لئون پانتا» مسئولیت «سیا» را بر عهده داشت چنین عملیات‌هایی را رواج بسیار داد، اما اکنون پس از این همه حمله و تلفات که مردم پاکستان را نسبت به آمریکا شورانده است این حملات به حالت تعلیق در آمده است. یکی از مقامات مسئول در مصاحبه ای با مجله «لانگ وار» اظهار کرد: مقامات آمریکایی اکنون نگران این نکته‌اند که در صورت ادامه این حملات روابط پاکستان و آمریکا به نقطه ای خواهد رسید که بازگشتی نخواهد داشت. وی در ادامه گفت :نمی‌دانم آستانه تحمل پاکستانی‌ها تا چه اندازه است. بر اساس نظر سنجی‌های اخیر، حدود 97 درصد از مردم پاکستان مخالف حملات هستند.

*میزان تاثیر آمریکا بر موازنه قدرت در جهان

به عبارت دیگر، از سال 2001 که «ریچارد آرمیتاژ» معاون وزیر امور خارجه با عصبانیت وارد دفتر رئیس سازمان اطلاعات پاکستان شد و او را تهدید کرد که در صورت عدم همکاری با «واشنگتن» در جنگ با نیروهای القاعده اقدام به بمباران پاکستان خواهد کرد، راه زیادی را پیموده‌ایم. از زمانی که ارتش آمریکا با خواری عراق را ترک کرد، محدود کردن روابط با آمریکا از سوی پاکستان (مانند ایران) می‌تواند معیار مناسبی بر این مدعی باشد که آمریکا حتی با در اختیار داشتن تسلیحات نظامی و هواپیماهای بدون سرنشین نیز نتوانسته است تاثیر چندانی بر موازنه قدرت در جهان داشته باشد. در ذیل «تام دیسپچ و توماس تورس» به برسی این مسئله خواهند پرداخت.

* پهپادی که از آسمان سقوط کرد

آنچه هواپیمای جاسوسی توقیف شده و بدون سرنشین آمریکا در مورد امپراتوری این کشور در سال 2012 و پس از آن به ما می‌گوید: هواپیمای بدون سرنشین آمریکا پنج ساعت پرواز کرده بود که خدمه پرواز متوجه آن شدند که دمای روغن در سیستم توربوی هواپیما به مرز هشدار رسیده است. یک ساعت بعد، هر چه زمان می‌گذشت شرایط بغرنج‌تر می‌شد. در حالی که خدمه نیز نا امیدانه چک لیست گرمای موتور را بررسی می‌کردند دمای روغن لحظه به لحظه افزایش میافت. خلبان در تماس رادیویی اظهار می‌کرد که هنوز کنترل موتور هواپیما را در دست دارد، لیکن از کار افتادن موتورها حتمی است. تقریبا یک ساعت پس از بروز اولین نشانه های این فاجعه، هواپیما در حالی که 712 فوت بر ثانیه پرواز می‌کرد، سقوط کرد. امروزه شاهد سقوط هواپیماهای بسیاری هستیم. معروف‌ترین این هواپیماها که عناوین اصلی خبری را به خود اختصاص داد هواپیمای پیشرفته جاسوسی کنترل از راه دور RQ-170 بود که به دست نیروهای نظامی ایران افتاد.

*نحوه دستیابی ایران به هواپیمای فوق سری آمریکا

درباره دستیابی ایران به یکی از پیچیده‌ترین تجهیزات نظامی آمریکا سوالات بسیاری وجود دارد. مقامات ایرانی در ابتدا اظهار کردند که این هواپیما را در هنگام ورود به خاک ایران از مرزهای شرقی مورد هدف قرار داده‌اند. در اظهارات بعدی ایران اظهار داشت که این هواپیما را در 150 مایلی عمق ایران از طریق عملیات سایبری به زمین نشانده است. چند روز پیش، مهندسان ایرانی جزئیات بیشتری را از چگونگی هک کردن سیستم‌های کنترلی این هواپیما در اختیار گذاشتند که باور آن مشکل است. از سوی دیگر، آمریکا در ابتدا اظهار کرده بود که این هواپیما در حال عملیات در غرب افغانستان مفقود شده است لیکن پس از آن یکی از مقامات آمریکایی که نامش فاش نشده است اظهار داشت که «سیا» با استفاده از این هواپیما در حال جاسوسی بر فراز خاک ایران بوده است.

*هواپیماهای سقوط کرده دیگر آمریکا

اگر بخواهیم دقیق‌تر بگوییم، نوعی از این هواپیما در ماه می همین سال در قندهار افغانستان سقوط کرد. این هواپیما از نوع «کلانیکر» MQ-1 بود، و سقوط آن گزارش نشد. این هواپیما از نوع شکاری بوده و از دسته هواپیماهایی است که آمریکا در جنگ با افغانستان و بمباران مرزهای قبیله نشین پاکستان بکار برده است. «تام دیسپچ» با بررسی اسناد مربوط به هواپیماهای سقوط کرده آمریکا به کارکرد، حوادث پیش رو و تمام ویژگی‌های آنان دست یافت. این گزارش و آمارهای جدید به دست آمده از ارتش، دریچه های جدیدی را بر روی محققان باز کرده است تا ابعاد دیگری را نیز که منجر به این سقوط‌ها می‌شود، مورد بررسی قرار دهند. روزنامه نگاران نیز لازم است بر ترس خود غلبه کرده و کمی و کاستی‌های عدوات نظامی فوق مدرن را مورد بررسی کنند.

*بازی اعداد

بر اساس آمارهای ارائه شده نیروهای آمریکا به «تام دیسپیچ»، هواپیماهای رهگیری بیشترین ساعات پروازی را در جنگ‌های هوایی به خود اختصاص داده بودند. از ابتدای ورود هواپیمای MQ-1 به ناوگان هوایی آمریکا تا اوایل اکتبر، این هواپیما بیش از 1 میلیون ساعت پرواز داشته است که از این مقدار 965000 ساعت آن را در نبرد بوده است. در مقایسه با این هواپیما، جنگنده MQ-9 که جنگنده ای جدیدتر است 215000 ساعت پرواز کرده که 18000 ساعت آن را در نبرد گذرانده است. (ارتش در مورد ساعت پرواز RQ-170 اطلاعاتی را منتشر نکرد) این اعداد در حال افزایش هستند. تنها در همین سال، جنگنده‌ها 228000 ساعت را پرواز کردند که این رقم در سال 2010، 190000 ساعت بوده است. در تحلیل‌هایی که «تام دیسپچ» از آمارهای نیروی هوایی آمریکا کسب کرد بدین نتیجه رسید که، با در نظر گرفتن هواپیمای سقوط کرده در تاریخ 5 می در قندهار میزان سقوط این هواپیماها در سال 2011، 13 برابر شده است.

*سقوط‌های پی در پی هواپیماهای آمریکایی

حدود نیمی از این بدشانسی‌ها در افغانستان و کشور کوچک آفریقایی «جیبوتی» که مقر هواپیماهای آمریکایی برای حملات مخفیانه به «سومالی» و «یمن» هستند، روی داده و منجر به از دست رفتن هواپیما و یا وارد آمدن صدمات مالی 2 میلیون دلاری و یا بیشتر شده است. به جز دو مورد تمامی هواپیماهای سقوط کرده از نوع MQ-1 بودند و چهار مورد از این موارد در ماه می به وقوع پیوست. در سال 2010، هفت مورد حادثه سقوط اتفاق افتاد که به جز یک مورد همگی جزء هواپیماهای شکاری بوده‌اند، در سال 2009 تعداد هواپیماهایی که دچار این حادثه شدند 11 مورد بود. به عبارت دیگر، در طی 3 سال 31 فروند هواپیما به دلیل نقص فنی و یا اشتباهات انسانی سقوط کرده‌اند. این در حالی است که حوادث رسانه ای شده دیگر از جمله هلی‌کوپتر کنترل از راه دور نیروی دریایی که در ماه ژوئن در لیبی سقوط کرد و ماشین کنترل از راه دور که بر طبق گزارشات در ماه اوت دچار حادثه شده و دوربین آن توسط نیروهای شورشی افغان به تاراج رفت و همچنین از دست دادن هواپیمای بدون سرنشین RQ-170 در ایران و سقوط اخیر MQ-9 در «سی شل» در لیست آمار منتشره امسال نیروی هوایی قرار نگرفته‌اند.

* آمریکا از 60 پایگاه یا بیشتر که در سراسر جهان پراکنده شده‌اند برای پرواز هواپیماهایش استفاده می‌کند

آمریکا از 60 پایگاه یا بیشتر که در سراسر جهان پراکنده شده‌اند برای پرواز هواپیماهایش استفاده می‌نماید. این پایگاه‌ها در کشور آمریکا از جنوب غربی آغاز می‌شوند. بدین صورت که هواپیماها از این مقر برخواسته و به پایگاه های نزدیک میادین نبرد پرواز می‌کنند. در این پایگاه‌ها خلبانانی هستند که از طریق تجهیزات رایانه ای هدایت این هواپیماها را بدست می‌گیرند. در پایگاه های دیگر، خلبانان با بکار گیری دستگاه های شبیه ساز آموزش داده می‌شوند و هواپیماها قبل از اعزام به میادین نبرد مورد آزمایش قرار می‌گیرند.

* سقوط هواپیمای شکاری آمریکا در نیم مایلی باند فرودگاه مرکز هوایی قندهار

سقوط هواپیمای شکاری در 5 می در نیم مایلی باند فرودگاه مرکز هوایی قندهار حاکی از این مطلب است که با وجود پایگاه های بسیار کنترل این هواپیماها تا چه حدی پیچیده است. به عنوان مثال، می‌توان از این هواپیمای شکاری که جزء اسکادران سوم ویژه عملیاتی و متعلق به پایگاه هوایی «هلبرت» در «فلوریدا» است و در خارج از پایگاه هوایی «کانون» اقدام به انجام عملیات می‌کند، نام برد. هنگامی که این هواپیما سقوط کرد توسط خلبانی از پایگاه هوایی «قندهار هدایت می‌شد. این خلبان اعزامی اسکادران 62 ام بود که این اسکادران زیر شاخه اسکادران شناسایی 18 ام از پایگاه نیروی هوایی» کریچ «در» نوادا «محسوب می‌شود. از سوی دیگر، مسئول کنترل سنسورهای هواپیما از اعضای گارد ملی نیروی هوایی تگزاس در» الینگتون فیلد تگزاس بود.
بخش نهایی این عملیات بر عهده خلبانی بود که حدود 10 ماه را با هواپیمای شکاری پرواز کرده و در 90 روز گذشته حدود 51 ساعت را به عملیات با هواپیماهای بدون سرنشین گذرانده بود. از آنجایی که این خلبان کمتر از 400 ساعت پرواز کرده بود، بر طبق استانداردهای نیروی هوایی خلبانی بی تجربه محسوب می‌شد. شایان ذکر است که این خلبان در طی دوره آموزشی و پرواز با هواپیماهای بدون سرنشین در دو جلسه شبیه سازی و یک جلسه تمرینی نیز با شکست مواجه شده بود. لیکن، در طی مراحل آکادمیک این خلبان رتبه لازم را کسب کرده و برای خلبانی با MQ-1 و پرواز بدون ناظر واجد شرایط شناخته شده بود. مسئول سنسورهای این هواپیما نیز با کسب میانگین نمرات از جانب نیروی هوایی واجد شرایط شناخته شده بود. این فرد نیز با حدود 677 ساعت پرواز که 50 ساعت از آن در 90 روز قبل از سقوط انجام شده بود، با تجربه محسوب می‌شد.
این حقیقت که چنین عملیات هوایی ویژه توسط دو نفر هدایت شود، رابطه قوی و نمادین میان دو شکل از جنگ افزارهای هوایی ارتش آمریکا را پررنگ می‌کند. این دو شکل عبارتند از حملات کوچک توسط نیروهای نخبه اندک و حملات بزرگ‌تر توسط ربات‌های کنترل از راه دور.

*تولد و مرگ هواپیماهای بدون سرنشین آمریکا

در حین بررسی‌های سقوط اخیر، مشخص شد که هدایت کنندگان هواپیما از روش‌های غیر معمول برای خنک کردن موتور آن استفاده می‌کردند، با این حال هنوز مشخص نشده است که علت اصلی سقوط بکارگیری این روش‌ها باشد. با در نظر گرفتن این اصل که عمر مفید موتور این هواپیماها حدود 1080 ساعت پرواز است، طبق بررسی‌ها این هواپیما حدود 851 ساعت را پرواز کرده و در نتیجه به آخر خط رسیده بود.

*میزان توانمندی آمریکا در بکارگیری پهپاد

بعد از این سانحه موتور هواپیما برای انجام آزمایشات فرونزیک به شرکت «جنرال اتمز» که سازنده این هواپیما می‌باشد انتقال یافت، بررسی‌ها نشان داد که علت سقوط گرمای بیش از اندازه در موتور بوده است. سرانجام، نیروی هوایی به این نتیجه رسید که نقص سیستم خنک کننده در موتور منجر به سقوط هواپیما شده است. مامور بررسی این حادثه نیز دریافت که پس از نقص در موتور، خلبان قادر به کنترل هواپیما نبوده و همین امر منجر به سقوط هواپیما در نزدیکی باند فرودگاه پایگاه هوایی «قندهار» شده است. نتایج بدست آمده از تحقیقات مسئولان بررسی این حادثه با آنچه که اکنون در رابطه با اظهارات مقامات آمریکایی نسبت به دستیابی ایرانیان به این پهپاد، شاهد آن هستیم تفاوت زیادی دارد. تفاوتی نمی‌کند که این پهپاد به چه نحوی به دست ایران افتاده است، سقوط کرده، هدف قرار گرفته، هک شده، و یا از هر طریق دیگری نشانده شده باشد، آنچه حائز اهمیت است، آنست که ارتش آمریکا، در زمینه هواپیماهای بدون سرنشین تا چه حد قابل اعتماد است.

*جنگ ربات‌ها:از سال 2012 و پس از آن

شکست در عراق و افغانستان و پیروزی نسبی در لیبی با استفاده از نیروی هوایی، سران ارتش را بر آن داشت که در راهبرد جنگ خارجی خود تجدید نظر کرده و استفاده از پهپادها را جایگزین اشغال‌های طولانی مدت و اعزام نیروهای نظامی نمایند.
در روزنامه‌ها و ارتش مرتبا از پهپادها به عنوان راهبردی مناسب برای موفقیت در عملیات نظامی یاد می‌شود. گفته می‌شود که پهپادها مانند هواپیماهای دیگر، تانک‌ها و تسلیحات اتمی نقش کلیدی را در میادین نبرد ایفا می‌نمایند. اما در حقیقت این ابزار نیز چون ابزارهای دیگر نقاط ضعف منحصر به خود را دارد. به عنوان مثال، از نقص‌های این ابزار می‌توان به عدم توانایی در شناسایی اهداف نظامی و غیر نظامی اشاره کرد، که همین عدم تشخیص منجر به ایجاد تنش‌های بین‌المللی برای «سیا» شده است. از این رو این پهپاد نه تنها برگ برنده ای نیست، بلکه منجر به افزایش دیدگاه های مخالف و دشمنی نیز می‌شود.

*ارتباط افزایش ساعات پرواز پهپادها با افزایش ضریب خطا

علاوه بر این، همه ساله با افزایش ساعات پرواز، میزان آسیب پذیری این پهپادها نیز افزایش می‌یابد. از این آسیب پذیری ها می‌توان به نفوذ شورشیان عراقی به تصاویر ویدئویی، ویروس‌های رایانه ای، استرس زیاد خلبانان در حین انجام عملیات، افزایش تعداد سقوط‌ها و ربایش این هواپیماها توسط ایران اشاره کرد. اگرچه خطاهای انسانی و بروز نقص فنی در بطن هر عملیات نظامی وجود دارد، لیکن به این بعد پهپادها پرداخته نشده است. با وجود استفاده گسترده از پهپادها در دهه اخیر کمتر به محدودیت‌های آنان اشاره شده است.

*محدودیت دستیابی به اطلاعات مربوط به پهپادها توسط مقامات آمریکایی

با وجود گذشت سالیان و اشاره به افتخارات و موفقیت‌های پهپادها در پایگاه هوایی «کریچ» مقامات مسئول بدون ارائه توضیحات مانع دسترسی اصحاب رسانه به اطلاعات مربوط به این برنامه‌ها شدند. با این وجود، از دست رفتن پهپاد «پنتاگون» در ایران و سقوط پهپاد در «سی شل» و «قندهار» دریچه ای از آینده این هواپیما را به روی ما باز می‌کند، که مبین این مطلب است که با وجود حضور چشمگیر این نوع هواپیماها در آسمان، آن قدرها هم که آمریکا آنها را شگفت انگیز می‌داند، قابل توجه نیست.

دربارهٔ hcarmy


پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس گوگل

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: